Propagerend nijlpaard
R.W.
Er was eens een nijlpaard dat woonde in een idyllische wereld. Hij wist alles wat conventioneel betwijfelbaar is te beredeneren en brengen als overtuigende propaganda. In de idyllische wereld groeiden twee soorten planten; de Cannabis Sativa plant en de aardappelplant. Het nijlpaard was een extreme fanaticus omtrent alles wat te maken had met botanie, waardoor hij de wereld waarin hij leefde lang niet als ideaal kon beschouwen. Hij waardeerde de onherroepelijke eenvoud niet, en wilde ontsnappen.
Op een dag ontvluchtte hij zijn werkelijkheid met een knapzak vol versgeplukte Cannabis Sativa en aardappelplant, met als doel de onwerkelijke wereld te bereiken. Eenmaal de grens over kreeg hij het al snel koud; een strenge en ijzige wind aaide zijn blote achterste. Hij scheurde een stuk van zijn knapzakdoek af en knoopte het rond zijn kont. In zijn aantekeningen is hierover te vinden:
“… mijn ronde achterste had het fris, zo besloot ik er een windweerhoudende doek voor te binden. Voor nu noem ik deze ‘kontdoek’.”
Met zijn verse uitvinding reisde hij enkele dagen, tot hij in een ecologische val trapte. Toen hij een tijd later weer bij kwam zag hij enkele vreemde wezens op land staan en groenten knuffelen. Hoe merkwaardig dit ook op het nijlpaard overkwam maakte hij zich meer zorgen over het feit dat zijn knapzak niet meer over zijn schouder hing. Hij besloot een rondje te lopen, vond zijn knapzak terug en vluchtte weg, voordat hij nog toe zou geven aan de vreemde (nog jong en onontwikkelde) gevoelens ook affectie voor groenten te willen uiten door ze te knuffelen. Hij rende en rende en kwam terecht op een groot podium, omringd door standbeelden van historische agrariërs en fruitstukken. Hij greep de microfoon en begon te propageren dat alles wat deze vreemde wezens nodig hadden Cannabis Sativa, aardappelplant en kontdoeken zijn. Hij stopte zijn planten in zijn enorme bek ter demonstratie, omdat hij het idee kreeg dat geen van de groenteknuffelaars hem begreep. Voor hij het wist werd hij weggesleept en opgesloten in een ijzeren kooi. Hij is nooit meer gestopt met lachen.
Heeft u uw persoonlijke tragedies al
weten te verwoorden? Heeft u er al
over nagedacht hoe ze een plekje te
geven? Het is in om er te hebben,
iedereen heeft ze. U kunt ze halen
bij iedere levensspeciaalzaak, of
gewoon vinden in de meest dichtbij-
zijnde prullenmand. Graaf maar eens
door, wie weet vindt u naast
verpakkingsmaterialen, ondergekotste
voorwerpen, schone voorwerpen, oude
lappen, plakjes worst, sterfgevallen,
blokjes kaas, verloren liefdes, sinaas-
appelschillen stukjes frikadel, publieke
vernedering en korrels rijst (licht
plakkerig van oude kipkerriesaus), nog
wel wat meer om ons over aan te stellen.
Om ons over op te scheppen of om
verdrietig over te worden en om over
te huilen in onze zielige palmen.
Jona
predikende profeet in licht mint
kort grijs op rond vlees
in de hand een traditioneel boek
in de buik van een wild beschubde vis
overlevend in het hoogste raam
van zijn profetische spraak bekwaam
alleen een vrouw gluurt door zijn aureool
naar het lichtbruin bevlekte perkament
legendarisch in die rond gekromde buik
houdt hij gewillig vol
ik ben de snor op je vrouw of ik ben niks
profetisch klinkende fictie in haar weekblad of ik fileer
haar als een aap dat kan denken
ik ben haar open haard zoals
ik haar warm hou of ik ben
haar slavenmentaliteit
ze zegt geen nee tegen mij
ik ben haar heersersmoraal dus
tegelijkertijd het vuiltje onder
haar teennagel of ik ben de
haakjes om haar woorden
ze zegt haakjes dus mij
ik ben haar kettingen op declamerende toon geschreven of ik ben niks
keren tegen de hedendaagse cultuur of ik kopieer
haar als een eend zonder snavel
ik ben haar stimulans zoals
ik de aanval op haar inzet of ik ben
haar verzamelaars mentaliteit
ze verzamelt mij niet
ik ben haar uitgaven dus
tegelijkertijd confrontatie voor
haar voeten of ik ben de
hobby in haar zijn
ze is hobbyist dus mij
